calendar

What a meaningful day !!! ( ตั้งหนึ่งวัน )
What should I do?
Full-time Unemployment
..
Just the way it is..
shopping with girls & busy day
a piece of mind ..
New Graduate ^^
Paper test TMT
2nd Interview at TB & my boys (as promised)
deciding the topic
First Paper Test o_0
Job Hunter Y_Y
My(almost)Last Exam
His girl..
It's the rythm that playing with ur feeling..
Live..Love..Laugh
อืมม
Valentine's Day & Last Orientation
12/02/08
Heang Bok
Back to My simple Life ..
what they called
..
สี
Something missing
.
ฉันเป็นคนแบบไหนกัน
un velo..un bonheur au guidon
....
Work..Worked...Worked...
^^
Let's laugh out as lound as you have cried **
ออออ
test
โดดสักวัน
อืมม
I'm Back....
Merry X'Mas ..
roundfinger



12/02/08

 

เมื่อวานตอนเย็นหลังจากกลับจาก มอ. ออนไลน์มาเจอโช (สาวตาคมโตที่แอบเท่)

โชบอกว่าเราควรเพิ่มพาร์ท recommendation ลงไปในตัวรายงานไอเอชอาร์รึป่าว

เราก็ "เฮ้ย จิงด้วยวะ ลืมไปเลยนะเนี่ย" ... งานพรีเซ้นไอเอชอาร์ คงเป็นการพรีเซ้น

ครั้งสุดท้ายสำหรับชีวิตนักศึกษาที่เอแบคของเรา (ฟังดูยิ่งใหญ่และมีความหมายดี)

แต่เราก็ทำส่งแบบ "ขอไปที" เพราะเรื่องเอชอาร์เป็นเรื่องที่เราถนัดมากกกกกกกกกก

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ... ถึงสังวรว่ามันขาดส่วนๆหนึ่งไปเลยกลับมานั่งทำเพิ่มตอนสามทุ่ม

เสร็จอีกทีก็ราวๆห้าทุ่ม .... จากนั้นก็แวะดูเว็บโน้น เว็บนี้ อ่านไดฯชาวบ้านไปเรื่อยเปื่อย

(สคริปก็ไม่เตรียมด้วยน่ะ ช่างกล้า) .... ไปเจอไดฯของคุณฮิปโป แอร์สาว เล่าถึงการ

พับถุงก๊อบแก๊บให้เป็นสามเหลี่ยม เรางี้ตามวาวปิ๊งๆ เลย ตื่นตาตื่นใจมาก เกิดมาไม่มีใคร

บอกว่าต้องพับถุงกระดาษให้เป็นสามเหลี่ยมจะได้เก็บง่ายๆ ทีนี้เลยถามมนัสวีที่กำลังออนอยู่

(แล้วขึ้นว่าบิซี่) พอส่งคำถามผ่านเอ็มไปเพิ่งมานั่งคิด " มันคงคิดว่าอีนี่บ้า ว่างมากรึไง

มาถามอะไรปัญญาอ่อนสิ้นดี " เสร็จแล้วคำตอบกลับมาผิดคาด "นี่แกกำลังอ่านไดฯอยู่ใช่ไหม"

กร๊ากกกกกกกก (อ่านไดฯอันเดียวกัน แต่เงียบทั้งคู่ และต่างฝ่ายต่างกำลังคิดว่า

อีกคนคงกำลังตะลุยรายงานอยู่) อืมม ไร้สาระดีจริงๆ มนัสวีจัดแจงหาเว็บสอน

พับถุงก๊อบแก๊บทันที แล้วเราก็ไม่รีรอ หาถุงมานั่งทดลอง ไม่ยาก สนุกดี และเรียบร้อยด้วย

จะได้ไม่ต้องขย้ำๆ แล้วยัดๆใส่ลังไว้เหมือนเดิมอีกต่อไป โฮะๆ

 

เข้านอนตี 1 สลึมสลือสุดๆ นาฬิกาปลุกดังตอน 7 โมงครึ่ง และภาพสุดท้ายใต้เปลือกตาคือ

คำถามที่แสนอ่อนโยน " เปิดเทอมเมื่อไหร่ครับ " ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามถามฉันด้วย

น้ำเสียงแสนจะเอ็นดู และยังกะถูกจัดฉากขึ้นมา ฉันตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติเขินอาย

" อีกสองสามวันคะ " ... แล้วเสียงปิ๊บๆ ของนาฬิกาก็ปลุกฉันตื่น ...

รู้สึกโหวงๆอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทั้งๆในความเป็นจริงแล้วนั้น

so far...so close ...

 

รีบกระหืดกระหอบไปมหาลัย โทรหาแอม เพื่อสารภาพบาปว่าเราลืมเซฟไฟล์ใส่ธัมไดร์ฟไป

(ช่วงนี้ความจำสั้นจริงๆ ทำงานดึกๆแล้วลืมเซฟไปมหาลัยตลอด) แอมบอกว่า

"ชั้นไม่ได้เอาธัมมาแกรีบมาเซฟเลยละกัน " หึหึหึ ทีนี้ก็เหยียบมิดเลยไง

5555 ไปถึงมหาลัยชิวเฉียดมากๆ แล้วคอมฯแบบโหลดช้าโครตๆ

ตึกไอทีมีคนเต็มยังกะมหกรรมลงทะเบียนอย่างนั้น ...

วิ่งไปก๊อบพีพีที ให้คนในห้องอ่านอีก แล้วก็พุ่งไปเข้าห้องเรียนทัน 9.15 พอดีเป๊ะ

อาจารย์กำลังยืนเท่เล่าเรื่องราวก่อนไฟนอลอย่างออกอรรถรส เราไมได้ฟังหรอก

เพราะมัวแต่ดูสคริป ราวๆ 9.40 นักศึกษาเพิ่งจะเลื้อยๆมากันเต็มห้อง (อาจารย์ใจดีเกิน

เลยกล้าขนาดนี้ ลองเป็นจีเอสเอ็มดิ)

 

ออกไปยืนพรีเซ้นกลุ่มแรกแบบ งงๆ ตอนที่ทุกคนปรบมือแล้วมองมาทางเรา

หันไปคุยกะแอม " ตกลงให้เราออกก่อนเหรอวะ " 5555 สคริปที่อ่านมาไม่ได้เกิด

ประโยชน์ไรเลย เพราะถึงเวลาก็ลืมหมด .. "สด" อะเกน ..

คราวนี้เราพูดยาวมากกกกกกกกกกก (แน่ละสิ นี่มันงานสำหรับ 6 คนน่ะ

กลุ่มนี้กระแดะโชว์เซวฟมาก ทำกัน 4 คน) จบการพรีเซ้นอย่างงงงวย อาจารย์ตั้งคำถาม

ตรงจุดเรคอมเม้นเดชั่นของเราพอดี แล้วเราก็ตอบกลับไปอย่างลืมตัว นึกว่ากำลังคุยกะเด็กๆที่

สอนพิเศษอยู่ จนจิ๊บสะกิด ประมาณว่า " เฮ้ยใจเย็น อย่าไปต่อยกะเค้าน่ะ " 5555

แต่เราไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นไง คงลืมตัวไปชั่วขณะ แล้วอาจารย์ก็ชอบทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่

เจ๊เลยของขึ้น 555555  ก็ไม่มีไร พรีเซ้นจบ ก็จบไป

ก่อนกลับก็ยังแซวอาจารย์จะหลอกถามข้อสอบไฟนอลอยู่ ขำๆ

 

คาบบ่ายไม่ต้องเข้าเรียน มีความสุขชนิดฮัมเพลงกลับบ้านได้ตลอดทาง ...

นอนอุตุดูหนังจนถึงสี่โมง เฮียที่คุณนายแม่ปลื้มมากๆ เอาของฝากจากทางเหนือมาให้

เจ๊นี่ไม่เก็บอาการเลยงะ ท่าทางออกหน้าออกตามาก ว่าชอบใจเฮียสุดๆ อารมณ์ประมาณว่า

"ถ้ายอมเอาลูกสาวฉันไป เด๋วแถมที่ดินให้อีก 1 ไร่" กร๊ากกกกกกกกกกก 

นี่มันอะไรกัน -*- ชิ ชะ ....

 

เย็นๆออกไปวิ่งฟิต (แต่ไปได้ราวๆ 20 นาทีก็เป็นลูกหมาหอบซะแระ)

กลับมาบ้านกินข้าว ดูหนัง และน้องๆ ที่โตๆมาด้วยกันอันได้แก่ ถิง และน้องชาย

แวะมานั่งเล่นที่บ้าน เม้ากันจนลืมตัวปานไม่ได้เจอกันมาสามปี กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้ว

พวกนี้รุ่นราวคราวเดียวกัน แต่เพราะเล่นหัวกันมาแต่เด็ก เลยซี้กันมาก ... ชิง นี่เปลี่ยนไปเยอะ

เมื่อก่อนขี้อาย ไม่ค่อยพูด น่ารัก เด๋วนี้โตเป็นหนุ่มขี้เล่นใช่ย่อย ชมจนเราตัวแทบลอยติดเพดาน

ยิ่งบ้ายออยู่ด้วย 55555  นั่งคุยเรื่องที่เมืองจีน (เพราะ ชิง ตอนนี้ประจำสาขาฝั่งโน้น เพื่อ

โคกับบริษัททางนี้ กลายเป็นผู้บริหารสาขาให้พ่อไปเลย) และเราก็พบว่าหลังจากที่เค้าได้

ผ่านสังคมตรงนั้นมาสักพัก สิ่งแวดล้อมได้ขัดเกลาให้เค้ากลายเป็นเด็กผู้ชายที่ดูโตกว่าวัย

มากทีเดียว ทั้งการพูดการจา และการแสดงท่าทางทีทิ้งคราบเด็กเมื่อวานซืนออกไป

อย่างน่าตกใจ ภายใต้กรอบแว่นใสๆ เสื้อโปโลสีดำ ขับรับกับกางเกงตัดเนี๊ยบ และรองเท้า

แบรนด์อย่างดี เค้าก็ยังเป็นเด็กผู้ชายใจดี น่ารัก และเป็นคนดี มากๆเหมือนวันก่อน

ไม่มีผิดเลยสักนิดเดียว ... สิ่งหนึ่งที่เราประทับใจในตัวน้องชิงคือ สังคมที่เค้าโตมา

ไม่เคยทำให้จิตใจที่บริสุทธิ์นั่นสั่นคลอนสักนิดเดียว อะไรที่เรามองเห็นภายนอกที่เป็นเค้านั่น

คือสิ่งปรุงแต่งที่คนรอบข้างคัดสรรและเลือกให้ ในความเป็นตัวตนของเค้าเองนั่น

ก็ยังคงเป็นเด็กผู้ชายที่สัมถะ เรียบง่าย เคารพผู้ใหญ่ รู้จักการวางตัว จริงใจ

และเป็นเด็กที่ดีมากๆคนหนึ่ง

 

 

 

 

 

     Share

<< Heang BokValentine's Day & Last Orientation >>

Posted on Wed 13 Feb 2008 13:33
 

Comments

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh